| Suishou Otoha's profileDiarium Ejus : The ChaKr...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
There are no categories in use.
|
Diarium Ejus : The ChaKraAnd Then? My Space, My Place.เฮ่อ ดี ๆ ไม่ได้อัพมาซะนาน ได้ฤกดิ์แล้วสินะ กร๊าก
ตอนเน้ได้มหาลัยเรียนและ แต่ว่ายังส่งหลักฐานยังไม่ครบเลยว่ะครับ - -"
กว่า ใบ Certificated จะออกก็ตั้งปลายเดือน 5 สงสัยต้องรอส่งพร้อม ๆ กัน
แต่ก็นะ ไว้ค่อยส่งก็ได้ กร๊าก!
ตอนเน้ เรียนแบบทรหดคูโบต้ามากเหอะ - -"
7วัน ต่อสัปดาห์ เหนื่อยโคตร แต่ก็สู้ฮับ + สนุกหลาย
แต่ก็ใช้เงินเปลืองมาก ๆ (แค่ค่าขนมปังต่อสัปดาห์ก็ 400+แล้ว)
แถมช่วงนี้ฝนตก ต้องนั่งแท็กซี่ไปมหาลัยอีก (ราคารึ? อย่าไปพูดถึงมันเลย T^T")
ม่ายมีรายจะอัพแระว่ะ กร๊าก ๆ ไงก็ ดูแลสุขภาพกันด้วยเน่อ อากาศประเทศไทยนี่มันช่างเหมือนอารมณ์
ของผู้หญิงเสียจริง เอาแน่เอานอนไม่ได้ 555
ปล. คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคนจริง ๆ ว่ะ ทั้ง จ.ด.พ. ร.ว.บ. พ.น. และ ABAC รวมถึงพวกคอสเพลเยอร์ทุกคน
ปล2. เมนท์สักนิดสิวะคับ ______ ______""""
เจอกัน ได้อีกที่ ที่ http://blissful.exteen.com นะจ๊ะ ผองเพื่อนหรรษา Meaning of Tears"ความหมายของน้ำตา
ที่ไหลพรากออกมาดั่งธารา
หมื่นเหตุผลมากมายเหนือคณา
พรั่งพรูพราวราวกับน้ำพุใสเย็น
แฝงโศกเศร้า แฝงความสุข ปนกันไป
ผู้ใดทราบ ทุกข์นั้น เจ็บปวด
ผู้ใดทราบ สุขแสน เหลือบรรยาย
สัจธรรม สุขผ่าน ทุกข์แทรก ธรรมดา
อยู่แต่ว่า เพียงทำใจ ยอมรับมัน
ยืนหยัด ด้วยกำลัง ที่ยังเหลือ
ไม่ยากเย็น หากลอง เพียงสักนิด
ไร้คู่คิด ไร้คู่ใจ ไม่เป็นไร
มีแต่เรา ก็สุขแสน ไม่ต่างกัน
มีหัวใจ ใช้ไป อย่าให้ขาด
มีสมอง ยังทำงาน ใช้สั่งได้
ให้ร่างกาย และ ความคิด เดินต่อไป
เป็นกลไก ชีวิต ยังหมุนเวียน
สองมือ สองเท้า ยังอยู่ครบ
สังคมมี มากมาย ให้เรียนรู้
จิตใจคน มากมาย ให้ค้นหา
ความรักนั้น มากมาย ให้เรียนรู้
เหมือนการบ้าน เป็นบทเรียน สั่งสอนมา
เหมือนรายงาน ต้องเอาใจ ใส่ทุกคำ
เหมือนโครงงาน ต้องคอยทำ รับผิดชอบ
ขอเพียงชีวิตนั้นยังเดินต่อไป
แม้หลั่งน้ำตามากมายสักเพียงใด
อาจเพราะเหงาอาจเพราะเศร้าอาจเพราะโศก
ถึงเวลา ผ่านไป จะลืมเอง
แต่ชีวิต ยังไม่สิ้นสุดเพียงนี้
ให้ชีวิต ดำเนินไป ให้มีค่า
จังหวะชีวิต ยังเดินต่อ ไม่สุดสิ้น
ลมหายใจ ยังไม่ขาด จางหายไป
มีหัวใจ ยังเต้นแรง มากความหวัง
มีร่างกาย ยังทำงาน ให้ผ่านพ้นไป
ถึงหลั่งน้ำตา มากมาย สักเพียงใด
ทุกข์ผ่าน สุขแทรก สักวันหนึ่ง"
----------------------------- Heavily Brokenไม่อาจมีถ้อยคำไหนที่จะบรรยายความรู้สึกของฉันได้ในตอนนี้ อย่างเหมาะสม ลงตัว และถูกต้อง
เพราะตัวฉันเองก็ไม่แน่ใจว่า หัวใจดวงนี้ รู้สึกยังไง
รักหรือ?
หรือ
แค่หลงไหลไปชั่วขณะ?
การเดินทางตามหาคำตอบ ก็เหมือนการล่องเรือฝ่าลมทะเล คลื่นอันเชี่ยวกราด ภายในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดที่แม้แต่แสงดาว...ก็ไม่อาจช่วยให้มองเห็นทางได้
การเดินทางโดยไม่ทราบจุดหมายว่าจะจบที่ตรงไหน เหมือนกับฉัน ที่เหมือนคนที่ตาบอดพร่า ปิดกั้นตัวเองออกจากสิ่งรอบด้านและเฝ้าแต่คิดถึงเธอเหมือนคนบ้าเช่นนี้ ทั้งที่เจ้าตัวนั้นไม่อาจรับรู้ถึงความรู้สึกที่เราพยายามถ่ายทอดผ่านออกไปทางตัวอักษรที่พิมพ์ประทับลงไปยังพื้นผิวของสื่งที่เรียกว่า "อินเตอร์เนต"
แม้ฉัน อาจเคยได้พบเธอในครั้งนั้น และครั้งแรกฉันก็รู้ตัวแล้วว่า "ฉันรักเธอตั้งแต่แรกเห็นจริง ๆ"
ถึงทุกวันนี้ นับจากวันนั้นถึงวันนี้ มันก็ผ่านมาได้ราวสองอาทิตย์กว่าแล้ว แต่มโนภาพของเธอยังคงตรึงอยู่ในดวงตาสีดำคู่นี้ และความทรงจำที่ยังไหลเวียนผ่านไป และมาภายในกระแสไฟฟ้าในสมอง และจนถึงวันที่ฉัน นั้นเหมือนแสร้งถามว่าเธอนั้นมีคนที่เธอรักอยู่แล้วหรือยัง?
เธอตอบอย่างใสซื่อ ..ซึ่งคำตอบนั้น ก็คงจะชัดเจนอยู่ในใจอยู่แล้ว และคำตอบนั้นมันก็ยังประทับแน่นอยู่ในหัวของฉัน
.........
ฉัน.....
ควรทำยังไง ต่อ?
....กับชีวิตที่เหลือ
...........ที่น้อยนิด
..และแสนสั้น
.....อีกทั้งยังไร้ความหมายเช่นนี้
ฉันเฝ้าแต่ตอกย้ำตัวเองให้ไม่คิดอะไรฟุ้งซ่านมากมายไปกว่านี้ และพยายามบอกตัวเองเสมอว่า "ชีวิตไม่ได้มีแค่นี้"
และ "สิ่งไหน ที่มันไม่อาจเป็นของเรา มันก็จะไม่ใช่ของเราอยู่วันยังค่ำ"
ฉันตระหนักดี ถึงสองข้อนี้ แต่.....
ตอนนี้ ขอให้ฉันได้มีเวลาพักสักนิด...กับสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมา....และก็ได้ทำลายมันลงไปต่อจากนั้นอีกไม่นาน
อวยพร....ฉันอวยพรให้เธอมีความสุข
และขออวยพรให้ตัวเอง....เลิกเป็นแบบนี้เสียที
เพราะทุกอณูความคิดถึงของฉัน
มันช่างแสนทรมาน และแสนเนิ่นนาน.........
ในค่ำคืนที่ ไม่มีเสียงหัวเราะ และการเฉลิมฉลอง คงทำได้แค่พร่ำบอกคำพูดอันไร้ค่าและแสนน้อยนิดไปถึงพระผู้เป็นเจ้าได้รับรู้
ฉันทิ้งตัวลงนอน ปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากการคิด การกระทำอันไร้ค่า และผล็อยหลับไป....และฉันก็ภาวนาว่าทุกครั้งที่ฉันหลับไป
ขอให้เวลานั้นหยุดนิ่งไว้เพียงเท่านั้น....ในความฝัน ที่ปราศจากความจริง แม้จะไม่อาจหลีกหนีความจริงได้ แต่เราก็สามารถพักใจที่อ่อนล้า
ได้ทุกครั้ง ในความฝัน....ที่เราจะรังสรรค์อะไรก็ได้ ที่เราหมายจะให้เป็นอย่างที่เราต้องการ
"ฉันเห็นแก่ตัวไปงั้นหรือ?"
...
"ฉันแค่ ...อยากรักเธอ....บ้างก็เท่านั้น ....อยากให้ความรู้สึกของฉันทอดผ่านการกระทำ คำพูด ให้มันส่งผ่านไปยังเธอ"
...
"ฉันแค่เฝ้าภาวนาด้วยใจ ว่า ...จะให้เธอนั้น มีความสุข แม้จะลำบากเสียเพียงใด ฉันจะยอมทน"
...
"ขอเพียง ...แค่ให้เธอ เปิดโอกาสให้ฉันได้รักเธอบ้างก็พอ"
รักเธอมากที่สุด....
.....
....
...
..
.
เลี้ยงสั่งลาเพื่อน...หรือไปจมน้ำตาตัวเอง? วันนี้ไปกินเลี้ยงสั่งลาเพื่อนมาที่หมูทะชบา แถว ๆ ซีคอน คนย่านบางนานั้นน่าจะรู้จักดี ^^
ได้เจอเพื่อน ๆ (ที่เรานัดมาหรือไม่ได้นัดเพราะติดต่อไม่ได้) มากมาย สนุกสุด ๆ ไปเลยอ่ะ
ส่วนเจ้าฟิวเจอร์บอร์ดใส(Commention Board)ที่เป็นไฮไลท์ขำ ๆ ในงานนี้ (ที่เราซื้อมาให้มันเขียนเอง) ก็ถือได้ว่า เกินคาดมาก ๆ เพราะเพื่อนมากันเยอะด้วย บวกกับ Spaces อันมหาศาลของตัวฟิวเจอร์บอร์ด ที่ทำให้เพื่อน ๆ ได้ละเลงกันอย่างเมามันส์(ไม่คิดว่ามันจะเขียนกันเยอะขนาดนี้ด้วย) จนแทบไม่เหลือเนื้อที่ไว้ให้คนที่มาทีหลังได้เขียนเลย ก็เก็บเอาไว้ดี ๆ ละกันกับฟิวเจอร์บอร์ดแผ่นนั้นนะ ไอเก่ง สักวัน มันจะไม่สามารถประเมิณค่าได้เลยล่ะเลยล่ะ มันคือ คุณค่าทางจิตใจที่เพื่อน ๆ มอบให้แกในวันนี้นะ
ส่วนเรื่องของงานก็เป็นปาร์ตี้หน้าเตาเหมือนเดิม ก็หัวเหม็นเสื้อเหม็นไปตาม ๆ กัน แต่ก็อร่อยอย่าบอกใครเลย ถ้าได้กินกับเพื่อน ๆ ที่เรารัก *0* แต่สิ่งที่คิดแล้วอยากจะร้องไห้คือ...
"การที่เราได้มีโอกาสใกล้เค้าทั้งที....แต่ไม่ได้อยู่ใกล้เค้า"
คิดแล้วอยากร้องไห้จริง ๆ (ร้องไปแล้วแหละ) ก็นั่งบ้าอยู่คนเดียว ปล่อยให้เพื่อนมันกินกันจนเปรม ส่วนเราก็ได้แต่นั่งมองแล้วก็น้ำตาคลอเบ้าอยู่ห่าง ๆ และดอกกุหลาบ...ที่เราซื้อให้เขา แต่สุดท้าย...เราก็ต้องเอามาปักแจกันในห้องเราและนั่งมองมันทั้งน้ำตา... มันแปลว่า.. เค้าไม่ต้องการเรางั้นหรอ? เค้าไม่ชอบเรางั้นหรอ? หรือว่า เราไม่เคยอยู่ในสายตาเค้าเลยแม้แต่นิด? .....ใครจะรู้ล่ะ นอกจากเค้า
คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าจะปล่อยให้มันเป็นแผลที่คอยกัดกินจิตใจเราไปเรื่อย ๆ เพราะสุดท้าย ยาขนานดีที่สุด คือเวลา...
...น้ำเน่าไปไม๊? ...ไร้สาระไปไม๊? ...นั่นสินะ....... ....... แต่สิ่งสำคัญที่รู้ในตอนนี้คือ "เรา รักเค้ามาก มากมายเหลือเกิน" และ เวลากว่าเกือบสิบปีนี้ก็ไม่ได้ทำให้มันลบเลือนจางหายไปไหนเลย อยากเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้...แต่ก็...... ....ช่างมันเถอะ ยังไงซะ เราก็แค่...อากาศ
ขอโทษที่รักเธอหมดใจจริง ๆ .... Nonsense Words....from me
ปล. สำหรับเพื่อน ๆ วันนี้อ่ะ tanoshii ~~!! มาก ๆ แล้วก็ขอบคุณฟลุค โด โม เค ที่คอยปลอบกูนะ.... ปล. ถึงใครก็ตามที่เข้ามาอ่าน .....มันน้ำเน่านะ ขอโทษด้วยละกัน กูแค่อยากระบายความในใจใส่อะไรสักอย่าง ขอโทษที่เอาความในใจเหี้ย ๆ มาให้อ่านกัน...ไว้กูจะหาสาระมาให้อ่าน
ปล.ถึงเค้าคนนั้น ถ้าเค้าได้มีโอกาสอ่าน...... เจมยังรักเหมือนเดิมนะ...แม้ว่าตะเองจะไม่รักเค้าก็ตาม...เจมขอโทษถ้าทำให้รู้สึกไม่พอใจอะไร...เจมก็แค่อยากทำให้ตะเองมีความสุข แค่นั้นแหละ..ที่เจมต้องการ
---------------------------------------------------
^^ รักเพื่อน ๆ ทุกคนนะครับ ^^by. BKNX 7/30/06 - [edited at 6:42]
ห้องบ๊วย ห้องคิง (Credir From Pramool บอร์ด Palm)ว่ากันด้วย ความลำเอียง น่าอิจฉา
ห้องบ๊วยโดด คาดโทษ ต่างนานา ไอ้เด็กห่า เด็กเหว เด็กเลวทราม ห้องคิงส์โดด เขาไป หาความรู้ น่าเชิดชู หายไป ทัศนศึกษา เรียนแบบเก่ง เปิดโลก นอกตำรา ไม่มีว่า เพราะเขาเก่ง เด็กเรียนดึ ขอถามว่า ต่อยกัน ใครจะผิด ไม่ต้องคิด เด็กห้องคิงส์ ถูกสิพี่ เขาเด็กเรียน ไม่หาเรื่อง ไม่ราวี ไม่เคยมี ความผิด ที่ติดตัว เด็กห้องบ๊วย โดนตราหน้า ว่าห่าเหว ชั่วช้าเลว มาสาย ไม่เป็นที่ ไม่เข้าเรียน เกเร ผิดทุกที ทั้งๆที่ เด็กสายวิทย์ ผิดเหมือนกัน เรื่องมาสาย ข้ออ้าง แม่งมีเยอะ ขอผมเหอะ ขอแฉ เป็นหน้าที่ เด็กห้องบ๊วย มาสาย ตายทุกที อ้างนู่นนี่ มัวเล่นเกมส์ ให้มันมือ เด็กสายวิทย์ อ่านหนังสือ เลยตาลาย หลับในห้อง ก็โดนเฉ่ง ว่าขี้เกรียจ แสนซีเรียส ทีมันหลับ ไม่ผลักไส ปล่อยเขาเถิด เขาเรียนหนัก มากเกินไป นายฉิบหาย ผมเจอมัน อยู่ร้านเกมส์ อ่านหนังสือ ข้างใน ใช่หรือเปล่า สอดไส้เข้า เล่มใน โป๊ทุกเล่ม พอถึงจารย์ จับได้ โหโคตรเซง ให้ครื้นเครง เรียนหนัก เลยพักใจ ไม่เป็นไร หรอกครับ เด็กห้องวิทย์ ท่านไม่ผิด ท่านประเสริฐ เป็นไหนๆ ท่านจงเรียน จงเก่ง แข่งกันไป ข้างหน้าไซร้ ท่านคงได้ สมใจกัน จะเป็นหมอ ฆ่าเมีย ก็เอาเสีย เอ็นจิเนียร์ ตึกถล่ม ดั่งใจหวัง ส่วนพวกผม ห้องบ๊วย ไม่จีรัง วันหน้ายัง ไม่รู้ เป็นอะไร ห้องบ๊วยเอ๋ย เล่นเข้าเถิด ให้สนุก อย่ามัวทุกข์ ไปแข่งเขา จะเฉาได้ รียนให้ฮา มาให้เฮ เป๋บ้าง ไม่เป็นไร ชีวิตไซร้ มีรสชาติ ขาดคงตาย หัวเราโง่ เรายอมรับ เรียนนั้นยาก อย่ามาดัด ซะให้ยาก จะไม่ไหว ผมเรียนให้ จบมอหก จบไวไว จะได้ไป ใช้ชีวิต ตามต้องการ จีพีเอ จีพีอาร์ อย่าได้ฝัน รามคำแหง สถาบัน อันยิ่งใหญ่ ลูกขุนราม 8ปี เจ๋งจะตาย แน่กว่าใคร ปริญญาไซร้ ได้เหมือนกัน รวยมาหน่อย รักสิต เซนต์จอร์นโลด ราชฎัฏ เกษมบัณฑิต อย่างที่ฝัน หอการค้า เอแบค จบเหมือนกัน ที่สำคัญ ใช้ชีวิต ให้คุ้มเอย (เนาะ ม่างจริงว่ะ เรียนไปเรื่อย ๆ ไหวก็ไปต่อ ไม่ไหวก็พักแล้วเดินหน้าไปเรื่อย
ข้อสำคัญคนเรา Enjoy กับ 20,000กว่าวันในชีวิตของเราก็พอ)
|
|||||||||
|
|
